Ég bjóst eiginlega við mikilli fylleríssamkomu og allsherjar djöfulgangi. En raunin varð síðan allt önnur, enda sýnist mér fréttaflutningur nú vera mun hófsamari en áður.
Við tókum að sjálfsögðu þátt í fjölskyldudagskránni yfir daginn og voru stelpurnar okkar mjög ánægðar með hana. Á föstudagskvöldinu fórum við Mía (eldri stelpan) á kvöldvökuna og skemmtum okkur konunglega í rápi á milli tjalda þar sem við gæddum okkur á lunda og ýmiskonar kruðeríi, síðan tókum við virkan þátt í söng og dansi fyrir framan stóra sviðið. Allir virtust skemmta sér hið besta og voru í góðum gír. Ég ætla nú svosem ekki að halda því fram að fólk hafi allt verið bláedrú, en það kom bara alls ekki að sök.
Á laugardeginum vorum við inní dal, en slepptum kvöldinu, enda stelpurnar ekki beint í gírnum.
Á sunnudegi vorum við inní dal og fórum síðan öll á kvöldvökuna, þar sem við sungum hástöfum í brekkusöngnum undir dyggri stjórn Árna Johnsen.
Það er óhætt að segja að upplifun mín af Þjóðhátíð hafi breytt viðhorfi mínu til hennar, og kennir manni kannski að dæma ekki um það sem maður hefur prófað. Hingað til Eyja streymdi að fólk á öllum aldri (líka 18-23. ára) og allt virðist hafa gengið upp, enda mikil undirbúningsvinna á bakvið þetta allt saman.
Við Mía fórum líka í eitt magnaðasta partý sem ég hef komist í. Það var í kjötsúpuveislu hjá Gauja í Gíslholti og Hólmfríði. Þau eru með opið hús hjá sér fyrir gesti og gangandi og bjóða uppá kjötsúpu og alvöru Eyjastemmingu. Inní stofu hjá þeim er síðan hljómsveit sem spilar stanslaust frá 15.00 til kjötsúpuloka, sem var kl. 18.30 að þessu sinni. Þetta var stórgóð skemmtun sem gleymist seint.
Tekið af heimasíðu Guðmundar Arnar, http://orri.blog.is/blog/orri/
